Terapia rodzinna jest formą terapii psychologicznej przeznaczonej dla całych rodzin – najczęściej rodziców i dzieci, ale także dziadków czy rodzeństwa, która ma na celu rozwiązanie konfliktów w rodzinie oraz odbudowanie więzi pomiędzy poszczególnymi jej członkami. Terapia rodzinna w Warszawie dostępna jest w naszych Centrach Terapii ALLENORT.

Terapia rodzinna Warszawa to cykl spotkań i rozmów członków rodziny z terapeutą, podczas których określa się źródła konfliktów w rodzinie, szuka dróg ich rozwiązania, uczy wzajemnej komunikacji oraz próbuje odbudować więzi między poszczególnymi członkami rodziny. Niektóre spotkania z terapeutą odbywają się w gronie kilku osób, niekiedy potrzebne są również sesje indywidualne.

Terapia rodzinna – kiedy jest potrzebna?

Terapia rodzinna bywa jedynym rozwiązaniem w sytuacjach, w których między członkami rodziny występują zaburzenia relacji, gdy dochodzi między nimi do konfliktów, nie są w stanie normalnie się ze sobą komunikować, nie odczuwają ze sobą więzi, brakuje im wsparcia oraz zrozumienia. W życiu każdej rodziny mogą zdarzyć się również kryzysy wywołane:

  • śmiercią kogoś bliskiego,
  • utratą pracy,
  • separacją/rozwodem,
  • przeprowadzką w obce miejsce,
  • uzależnieniem od alkoholu, narkotyków, hazardu.

Konkretny plan terapii rodzinnej zawsze dobierany jest do indywidualnych potrzeb każdej rodziny – liczba i częstotliwość spotkań jest uzależniona od postępów dokonanych przez jej uczestników. Ma ona na celu poprawę komunikacji, uwrażliwienie na uczucia pozostałych członków rodziny czy zwiększenie kompetencji wychowawczych rodziców.

Na terapię rodzinną prowadzoną przez doświadczonych specjalistów zapraszamy do Centrów Terapii ALLENORT w Warszawie! Zapewniamy opiekę wyspecjalizowanej kadry, serdeczną atmosferę oraz pełną dyskrecję. Zadzwoń lub napisz do nas i zapytaj o szczegóły!


Role specjalistów

Terapeuta rodzinny / systemowy

Terapia systemowa jest jednym z ważniejszych elementów leczenia zaburzeń odżywania w przypadku dzieci i młodzieży, a także młodych dorosłych. Badania naukowe i liczne artykuły wskazują, że terapia rodzinna i psychoedukacja rodziny jest szczególnie pomocna w przypadku anoreksji i bulimii psychicznej. Ten typ chorób posiada często kontekst i określony wzorzec funkcjonowania rodzinny, dlatego należy uwzględnić terapeutę rodzinnego w zespole specjalistów leczących pacjenta z zaburzeniami odżywiania.

Każda rodzina ma swoją indywidualną historię, co skutkuje opracowaniem indywidualnego   planu leczenia. Spotkania całej rodziny zazwyczaj mają miejsce raz na 2 tygodnie i trwają do 90 minut. Elementem terapii rodzinnej są także spotkania z rodzicami, rodzeństwem oraz indywidualnie w zależności od złożoności problemu i zaleceń terapeuty rodzinnego. Obszary poruszane podczas terapii rodzinnej to m.in.:

  • Doświadczenia i emocje rodziny w związku z chorobą jednego z jej członków
  • Komunikacja w rodzinie
  • Genogram i role funkcjonowania poszczególnych członków w rodzinie
  • Przekazy międzypokoleniowe mające wpływ na rodzinę
  • Praca w danych podsystemach w zależności od sytuacji rodziny i jej problemów mająca na celu wzmocnienie więzi, efektywne radzenie sobie z konfliktami.
  • Plany na przyszłość rodziny i pacjenta po remisji choroby

Zaburzenia odżywiania często współwystępują z różnymi innymi zaburzeniami psychicznymi takimi jak m.in. depresja, zaburzenia lękowe czy zaburzenia osobowości. W związku z tym, gdy leczenie w kierunku zaburzeń odżywiania nie przynosi zadowalających efektów, wskazane jest wykonanie dodatkowej diagnostyki psychologicznej pod kątem badania nieprawidłowo kształtującej się osobowości, szczególnie w przypadku osób nieletnich. Uwzględnienie wątku osobowościowego w planie leczenia jest istotnym czynnikiem mającym wpływ na zdrowienie pacjenta i przekłada się na efektywność leczenia.

Badanie w kierunku zaburzeń osobowości to badanie psychologiczne w formie 2-3 spotkań, wykonywane przy pomocy m.in zaktualizowanej wersji Ustrukturalizowanego Wywiadu Klinicznego do Badania Zaburzeń Osobowości z Osi II DSM-IV (SCID-5). Często psycholog diagnosta uwzględnia w badaniu także dodatkowe kwestionariusze i testy oraz obowiązkowo pogłębiony wywiad kliniczny pacjenta. W przypadku osób niepełnoletnich niezbędna jest także rozmowa z rodzicem/ami. Standardowo po takim badaniu wydawana jest opinia psychologiczna wraz z zaleceniami w zakresie dalszego procesu leczenia.

Lekarz specjalista psychiatra

Lekarz ma za zadanie zbadać pacjenta i zweryfikować diagnozę. Równocześnie musi wykluczyć inne przyczyny somatyczne zaburzeń odżywiania (np. zaburzenia hormonalne czy problemy gastroenterologiczne), a także inne przyczyny psychiatryczne (np. depresje, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, psychozę). Jego zadaniem jest określenie jakie szkody poczyniła już choroba (m.in. zaburzenia lękowe, zaburzenia snu, zaburzenia elektrolitowe, anemia, zaburzenia pracy serca) i stosowna do nich interwencja lekarska. Rolą specjalisty jest podejmowanie kluczowych decyzji co do sposobu dalszego postępowania. Od zaawansowania choroby będzie zależało czy pacjent może być leczony w trybie ambulatoryjnym czy będzie wymagał hospitalizacji. W przypadku możliwości dalszego leczenia w ramach poradni, to jego zadaniem jest koordynowanie pracą zespołu.

Terapeuta / Psycholog

Terapeuta przed rozpoczęciem leczenia ustala standardowe procedury dotyczące settingu oraz określa cele terapii pacjenta i wyjaśnia  na czym będzie polegała psychoterapia.

Zadaniem terapeuty jest uważne słuchanie pacjenta. Zawłaszcza nieświadomych procesów, które leżą u podłoża dolegliwości, z którymi pacjent się zgłosił oraz interweniowanie, kiedy pacjent ma okazję do pogłębiania rozumienia swojej sytuacji wewnętrznej. Terapeuta przyjmuje neutralną, obiektywną postawę, która zwiększa jego zdolność do udzielania pacjentowi pomocy w lepszym rozumieniu siebie i jego problemów. Do zadań terapeuty należy również bezwzględne przestrzeganie tajemnicy zawodowej, także w przypadku osób nieletnich, z wyjątkiem sytuacji, kiedy zdrowie i życie pacjenta jest zagrożone, korzystanie z superwizji, pracy zgodnie z zasadami etyki zawodu psychoterapeuty i psychologa, stałe rozwijanie własnych kompetencji zawodowych.

Praca terapeuty z pacjentem ma na celu:

  • poprawę samooceny i samoakceptacji,
  • poprawę poczucie własnej wartości,
  • wzrost pewności siebie,
  • nabycie umiejętności rozwiązywania sytuacji konfliktowych,
  • zwiększenie umiejętności radzenia sobie w trudnych sytuacjach,
  • nabycie umiejętności rozpoznawania własnych emocji, wyrażania ich w sposób prawidłowy,
  • kształtowanie zachowań asertywnych,
  • nabycie umiejętności społecznych,
  • pracę z krytykiem wewnętrznym, z perfekcjonizmem,
  • nabycie umiejętności rozpoznawania własnych potrzeb, umiejętności nawiązywania i podtrzymywania kontaktów rówieśniczych, satysfakcjonujących relacji interpersonalnych,
  • pracę z uważnością, z natłokiem myśli i redukcji stresu.