O zaburzeniach osobowości możemy mówić gdy dana osoba ma cechy, które trudno poddać zmianie, a utrudniają one funkcjonowanie. Warto zaznaczyć, że nie są one tożsame z chorobą. Jednym z najczęściej diagnozowanych zaburzeń jest osobowość chwiejna emocjonalnie typu borderline. Należy ona do najbardziej kontrowersyjnych kategorii diagnostycznych.

Osobowość borderline – jak rozpoznać?
Dla osobowości chwiejnej emocjonalnie typu borderline charakterystyczna jest duża intensywność i zmienność nastrojów. Częściej występują emocje negatywne – głównie złość, a także lęk i smutek. Osoby z tym zaburzeniem postrzegają rzeczywistość w czarno-białych kategoriach. Wszystko jest albo wspaniałe, albo beznadzieje. Ten sam wzorzec odnosi się do ludzi i relacji z nimi.

Osoby z tym zaburzeniem przejawiają bardzo silne pragnienie bliskiej relacji i jednoczesny lęk dwojakiego rodzaju. Z jednej strony boją się porzucenia, a z drugiej “pochłonięcia” przez drugą osobę. Kiedy kochają, kompletnie zatracają się w uwielbieniu. Kiedy nienawidzą, demonstrują to w sposób nie pozostawiający miejsca na wątpliwości. Pragną miłości idealnej, w której mogliby odnaleźć bezpieczną przystań i stabilizację własnych emocji, co niestety zwykle pozostaje w sferze marzeń.To prowadzi do stanu napięcia emocjonalnego i rodzi szereg życiowych komplikacji.

Huśtawki nastrojów, wybuchy złości i nieodpowiedzialne zachowania sprawiają, że osoby z zaburzeniem typu borderline są odbierane przez otoczenie jako uciążliwe. Często zdają sobie z tego sprawę – zwłaszcza, że nie są w stanie wytrzymać sami ze sobą. Stresujące wydarzenia w ich życiu, takie jak rozstania z ludźmi czy niepowodzenia zawodowe, powodują u nich zaostrzenie objawów: stany lękowe, depresyjne, a nawet psychotyczne (utratę kontaktu z rzeczywistością). Nierzadko wiążą się one z z poważnymi próbami samobójczymi.

Objawy zaburzeń osobowości typu borderline
Zaburzenia osobowości typu borderline objawiają się:
desperackimi wysiłkami, aby uniknąć rzeczywistego lub wyimaginowanego porzucenia;
angażowaniem się w niestabilne, intensywne związki;
niestabilnym obrazem siebie;
brakiem jasnych celów i preferencji (również seksualnych);
impulsywnością w co najmniej dwóch obszarach, które mogą być niebezpieczne, np. nadmierne wydatki, seks, używki, nierozważna jazda, upijanie się;
nawracającymi zachowaniami samobójczymi i samookaleczeniami;
niestabilnością emocjonalną;
chronicznym uczuciem pustki wewnętrznej;
trudnościami w kontrolowaniu gniewu;

Osobowość borderline – diagnoza
Część osób regularnie doświadcza jednego lub więcej z powyższych objawów, ale osoba z zaburzeniem osobowości z pogranicza ma problem z wieloma z nich przez całe swoje dorosłe życie. Niektórzy czytają w Internecie informacje o osobowości typu borderline i dokonują autodiagnozy. To nie jest miarodajny test. Jeśli widzisz u siebie objawy, które mogą świadczyć o zaburzeniu osobowości typu borderline, konieczna jest wizyta u specjalisty. Psychiatra lub psycholog będą w stanie zweryfikować Twoje podejrzenia i postawić diagnozę.

Jak leczyć osobowość borderline?
Leczenie zaburzeń osobowości opiera się na psychoterapii i farmakoterapii. Leczenie farmakologiczne służy zmniejszeniu nasilenia objawów, np. lęku czy gwałtownych wahań nastroju. Natomiast warto pamiętać, że nie można wyleczyć tego zaburzenia lekami, gdyż nie jest ono chorobą. Podstawą jest więc oddziaływanie psychologiczne.

Psychoterapia polega przede wszystkim na zmianie postaw i zachowań, które utrudniają funkcjonowanie. Pomaga odzyskać kontrolę nad myślami i uczuciami. Za najlepiej rokujące nurty psychoterapii osób z zaburzeniami osobowości typu borderline uznaje się psychoterapię behawioralno-dialektyczną i psychoterapię psychoanalityczną.

Osoby o cechach borderline często – w porównaniu z innymi zaburzeniami osobowości – trafiają na oddziały psychiatryczne. Wiedzą o tym, że potrzebują pomocy i zwykle podejmują leczenie.