Dietetyk Dr Agnieszka Chruścikowska

Centrum Terapii Dzieci, Młodzieży i Rodzin ALLENORT

Z czym Państwu kojarzy się Hipokrates? Lekarzom z pewnością z tzw. Przysięgą Hipokratesa, która jest pierwowzorem współczesnego Przyrzeczenia Lekarskiego składanego przez absolwentów kierunków lekarskich. Ale warto przypomnieć też inne ważne słowa tego chyba najbardziej znanego na przestrzeni ostatnich 2400 lat lekarza” „Niechaj pożywienie będzie lekarstwem…”. A ponieważ naszym największym skarbem są nasze dzieci, to pamiętajmy na co dzień co nam radził ów grecki lekarz….

Poza właściwym doborem diety naszych dzieci należy też uważnie obserwować ich reakcje, ich stosunek do jedzenia.  Oto kilka pytań, które musimy postawić oceniając zachowania żywieniowe naszych podopiecznych:

 

Czy nasze dzieci „zajadają” emocje? Czym jest głód? Czy są różne rodzaje głodu?

To niezwykle ważne pytania, gdy zaczynamy mówić o zaburzeniach odżywiania się.

Powinniśmy sięgać po jedzenie, gdy czujemy głód.

Mamy głód fizjologiczny i emocjonalny.

Głód fizjologiczny jest to niedobór określonych składników. Głód fizjologiczny opisuje potrzebę biologiczną i aktywizuje zachowanie popędowe, którego celem jest zaspokojenie potrzeb fizjologicznych organizmu. Głód fizjologiczny to pragnienie zjedzenia czegokolwiek, pojawia się stopniowo, wywołuje charakterystyczne uczucie tzw. burczenie w brzuchu, mija po najedzeniu się.

Głód emocjonalny jak nazwa wskazuje pojawia się pod wpływem emocji np. smutku, to pragnienie zjedzenia konkretnej rzeczy np. czekolady, nie znika po najedzeniu się, zniknie dopiero aż poczujemy się lepiej psychicznie.

Głód emocjonalny jest oznaką nieradzenia sobie z przeżywanymi emocjami.

 

Czy jedzenie sprawia przyjemność naszemu dziecku?

Jedzenie powinno sprawiać przyjemność. Poczucie winy, złości po spożyciu posiłku, które do tej pory nasze dziecko jadło z wielką chęcią może być to sygnał ostrzegawczy, że dzieje się coś niepokojącego.

 

Czy nasze dziecko unika jedzenia w gronie rodziny, przyjaciół, znajomych?

Chęć jedzenia w samotności to także może być objaw zaburzeń odżywiania się.

Dlaczego osoby z zaburzeniami odżywiania wybierają jedzenie w odosobnieniu? Odpowiedź jest prosta: Aby nikt się nie dowiedział o tym, że głodują lub objadają się.

 

Czy nasze dziecko traktuje jedzenie jako najważniejszą dziedzinę swojego życia? Czy całe jego życie i życie rodziny jest podporządkowane temu co będzie jadło i ile?

Czy ma sztywne przekonania dotyczące odżywiania (np. „tłuszcze są paskudne i szkodliwe”, „nigdy nie zjem słodyczy”). Są to także niepokojące sygnały ostrzegające nas przed zaburzeniami odżywiania się.

 

Czy nasze dziecko zaczęło stosować odchudzające diety lub ścisłe głodówki?

Takie zachowania mogą świadczyć o braku akceptacji swojego ciała.

Bardzo ważna jest w tym momencie szybka reakcja rodziców i skorzystanie ze specjalistycznej pomocy by nie doprowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych związanych z niedożywieniem.

 

Zatem pamiętajmy – to my odpowiadamy za nasze dzieci, więc karmmy je mądrze i uczyńmy z jedzenia nie konieczność, ale zdrową przyjemność i metodę na wspólne spędzanie czasu.

 

Bibliografia

Mroczkowska Dorota,, Postrzeganie i rozumienie zaburzeń jedzenia- fakty i mity”, Wybrane Problemy Kliniczne, 2012, 82-91.

Szczygieł Dorota, Kadzikowska-Wrzosek Romana,, Emocje a zachowania żywieniowe- przegląd badań”, Zeszyty Naukowe Akademii Morskiej w Gdyni, 2014, 69-79.