Schizofrenia i inne psychozy

Schizofrenia jest jedną z najczęstszych chorób psychicznych. Dotyka około 1 proc. światowej populacji, jednakowo często kobiet i mężczyzn. Termin schizofrenia (od słów schizo – rozszczepiam i phrenos – umysł, wola, serce) został wprowadzony w 1911 roku przez Eugena Bleulera.


Schizofrenia występuje na całym świecie, we wszystkich kręgach kulturowych. Jest chorobą ludzi młodych. Zazwyczaj wcześniej się pojawia u mężczyzn (przed 20. rokiem życia) niż u kobiet (między 20. a 30. rokiem życia).

Schizofrenia należy do grupy chorób określanych mianem psychoz. Psychoza to jest taki stan umysłu, w którym inaczej się postrzega rzeczywistość - pojawiają się urojenia, halucynacje, myślenie oderwane od życia (chaotyczne, niedostosowane, zbyt pesymistyczne lub zbyt euforyczne, pełne spiskowych teorii, „szalone”, itp.). Gdyby w kilku punktach chcieć ująć czym się charakteryzuje schizofrenia, to można określić to tak:

  • niespójność w sferze myślenia, emocji, aktywności i czynności poznawczych (pamięć, uwaga, koncentracja),
  • autyzm (oderwanie od rzeczywistości i życie w świecie własnych przeżyć),
  • niedostosowanie i zaburzenia kontaktu (porozumienie staje się coraz trudniejsze, zachowanie coraz mniej czytelne, zrozumiałe i przewidywalne),
  • objawy wytwórcze (urojenia – fałszywe sądy, halucynacje – słyszenie „głosów”).

Tak jak w wielu zaburzeniach psychicznych, tak i w przypadku schizofrenii, nie ma jednej przyczyny. Na pojawienie się choroby ma wpływ nakładanie się czynników biologicznych (wrodzonych, genetycznych), psychologicznych i środowiskowych.

Najprawdopodobniej rzeczywiste czynniki przyczynowe mają naturę biologiczną, natomiast oddziaływania psychologiczne i społeczne, choć mogą prowokować początek choroby i jej kolejnych epizodów, a nawet pogarszać jej przebieg, mają znaczenie drugorzędne. Innymi słowy człowiek ze schizofrenią może się urodzić, ale czy choroba się rozwinie zależy czasem od tego, co po drodze funduje mu świat.

Psychoza narasta zwykle przez kilka, kilkanaście dni, ale może rozpoczynać się dłużej, wówczas początek jej może być dla bliskich niemal niedostrzegalny. Osoba chora nie ma poczucia choroby, a jedynie nasilające się poczucie niejasności otaczającego ją świata, poczucie zagrożenia – wydaje się, że niektórzy ludzie są przeciwko niej, podsłuchują, obserwują. Pojawia się poczucie dostrzegania więcej niż dostrzegają inni ludzie, podejrzenie, że istnieje jakiś spisek, zmowa. Zmniejsza się krąg ludzi życzliwych. Chory czuje się osaczony, zwłaszcza w sytuacjach, kiedy ktoś z najbliższych zaczyna sugerować chorobę i wizytę u lekarza, czy wręcz leczenie w szpitalu. Często zaczyna się społeczna izolacja – osoba chora unika kontaktów towarzyskich, a znajomi, przyjaciele czy rodzina nie bardzo wiedząc jak się zachować, jak rozmawiać, również o te kontakty nie zabiegają. Bywa, że taką osobę odrzucają. Łatwo się wtedy poczuć zepchniętym na margines, nikomu niepotrzebnym. W tej sytuacji mogą pojawić się najgorsze nawet myśli.

  • Leczenie w Poradni

Leczeniem schizofrenii powinni się zajmować przede wszystkim psychiatrzy.

Przebieg schizofrenii w znacznym stopniu zależy od podjęcia i kontynuacji właściwego leczenia, przede wszystkim farmakologicznego. Bardzo ważne jest regularne przyjmowanie leków. W leczeniu stosuje się leki przeciwpsychotyczne (neuroleptyki). Leczenie jest długotrwałe, nierzadko się zdarza, że bezterminowe. Niebagatelne znaczenie mają też rozmowy z psychologiem (psychoterapia), treningi radzenia sobie, edukacja, wsparcie rodzinne i społeczne. Te wszystkie działania mogą sprawić, że powrót do normalnego życia będzie możliwy.

Umów się na wizytę

ZADZWOŃ

ZADZWOŃ

Chcesz umówić się na wizytę konsultacyjną lub dowiedzieć więcej na temat leczenia w naszych placówkach?

801 90 90 90

Serwis internetowy www.klinikiallenort.pl wykorzystuje pliki cookies, które umożliwiają i ułatwiają Ci korzystanie z jego zasobów. Korzystając z serwisu wyrażasz jednocześnie zgodę na wykorzystanie plików cookies.